Mijn verhaal

 

KINDERLOOSHEID NA KANKER

MIJN VERHAAL

 

Op mijn 36e kreeg ik borstkanker. Dat kwam als donderslag bij heldere hemel. Het was extra heftig, omdat we net aan een IVF behandeling zouden beginnen. Wij zaten al een aantal jaren in een fertiliteitstraject, omdat zwanger worden niet vanzelf ging.

 

Na de diagnose heb ik anderhalf jaar behandeling gehad (operatie, bestralingen, chemokuren, herceptin). Daarna moest ik nog 5 jaar tamoxifen gebruiken, maar daar ben ik na 3,5 jaar mee gestopt om toch nog een laatste (niet gelukte) poging te doen om zwanger te worden.

 

Met het opstellen van het behandelplan was het ons al duidelijk dat onze kinderwens waarschijnlijk niet meer in vervulling zou kunnen gaan, maar op dat moment was het allerbelangrijkste dat ik weer beter zou worden. Wel zijn we naar het academisch ziekenhuis geweest om uitleg te krijgen over de mogelijkheden en risico's van een spoed IVF. Doel daarbij is om een aantal embryo's te laten ontstaan en in te vriezen voor later. Alles afwegend hebben wij besloten om dit niet te doen. Dat was een hele moeilijke beslissing, maar het voelt gelukkig nog steeds als de juiste keuze.

 

In de anderhalf jaar daarna was ik vooral bezig met het doorstaan van alle behandelingen en raakte mijn kinderwens wat op de achtergrond. Maar een jaar na de laatste behandeling in het ziekenhuis merkte ik dat juist het ongewenst kinderloos zijn mij veel verdriet gaf en maakte dat ik het moeilijk vond om mijn leven weer helemaal op te pakken. Het feit dat het herstel van de behandelingen veel tijd nam en dat er zoveel onzekerheid over de toekomst ontstaat als je kanker krijgt, maakten dit extra lastig.

 

Toch lukte het mijn man en mij in die periode om een nieuwe balans te vinden in ons leven, al bleef alles wat er gebeurd was wel grote invloed hebben op ons dagelijks leven. Het kinderloos zijn, de verminderde energie en de onzekerheid over de toekomst waren allemaal dingen waar we onze weg in moesten vinden. Het zijn verschillende processen, die allemaal tijd en energie vragen.

 

Toen ik 40 werd merkten mijn man en ik allebei dat het onverwacht toch niet lukte om onze kinderloosheid een definitieve plek te geven. We hadden voordat ik ziek werd jaren in een fertiliteitstraject gezeten, maar toch hadden we uiteindelijk zo abrupt afscheid moeten nemen van onze wens, dat het boek nog niet gesloten kon worden. Onze huisarts, de gynaecoloog en mijn oncoloog hadden hier gelukkig alle begrip voor en hebben met ons meegedacht. Tot onze grote verrassing lieten de testen zien dat een IVF behandeling toch nog een kleine kans op zwangerschap zou geven en daar zijn we toen voor gegaan. Het stoppen met de tamoxifen was spannend en het hele traject emotioneel. Het weer even mogen dromen deed ons tegelijkertijd goed. Helaas verliep de IVF poging moeizaam en leidde het niet tot een zwangerschap. Toch ben ik blij dat we het gedaan hebben. Het heeft ons geholpen om het boek alsnog te kunnen sluiten.

 

De nieuwe situatie heeft uiteindelijk veel verandering gegeven in ons leven. Zo zijn we verhuisd naar de stad, omdat dat nu beter bij ons past. Mijn man is een eigen bedrijf begonnen, wat weer nieuwe energie geeft. Zelf ben ik minder gaan werken, omdat ik merkte dat de carrière die ik voor ogen had niet meer bij mij paste. En tot slot hebben we twee hondjes genomen, die ons veel plezier geven.

 

Mijn leven is op mijn 36e abrupt tot stilstand gekomen en is daarna in een andere richting verder gegaan dan ik zelf voor ogen had gehad. Dat was moeilijk, maar stap voor stap is het gelukt om mijn leven weer vorm te geven op een manier die goed voelt.

Dat is dan ook de boodschap die ik wil meegeven met mijn verhaal. Hoe moeilijk de situatie ook is waar je op dit moment in zit, weet dat er een toekomst is waarin je weer kunt genieten van dingen, ookal kun je je dat op dit moment misschien niet voorstellen.